Çalışma: Biyolojik yaş, 60. günde NMN takviyesi sırasında sabit kalır ve NAD+ değerleri artar.
Bu araştırma, Aralık 2022'de, orta yaşlı sağlıklı yetişkinlerde β-nikotinamid mononükleotid (NMN) takviyesinin etkinliğini ve güvenliğini inceledi.
Sonuçların Özeti:
- 30. ve 60. günlerde, kan NAD konsantrasyonları hem plaseboya hem de başlangıç değerine kıyasla tüm NMN ile tedavi edilen gruplarda istatistiksel olarak anlamlı derecede arttı.
- Altı dakikalık yürüme testi sırasında yürüme mesafesindeki artış, 30. ve 60. günlerde hem 300 mg, 600 mg hem de 900 mg NMN alan gruplarda plaseboya kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksekti.
- Plasebo grubunda kanın biyolojik yaşı önemli ölçüde arttı ve 60. günde tüm NMN ile tedavi edilen gruplarda değişmeden kaldı, bu da tedavi edilen gruplar ile plasebo arasında önemli bir farkla sonuçlandı.
- SF-36 puanlarındaki değişiklik (hastalar tarafından bildirilen olumlu sonuçlar) 30. ve 60. günde, plasebo grubuna kıyasla tedavi edilen üç grubun tümünde istatistiksel olarak anlamlı derecede daha iyi sağlık gösterdi.
Araştırma Özeti:
Hayvan çalışmalarında, β-nikotinamid mononükleotid (NMN) takviyesinin nikotinamid adenin dinükleotid (NAD) konsantrasyonlarını artırdığı ve yüksek güvenlik derecesiyle sağlık süresini ve yaşam süresini iyileştirdiği gösterilmiştir. Ancak, bu etkilerin insanlara aktarılıp aktarılamayacağı henüz belirsizdir. Bu nedenle, 80 sağlıklı orta yaşlı yetişkinle randomize, çok merkezli, çift kör, plasebo kontrollü, paralel grup, doza bağlı bir klinik çalışma yürütülmüştür. Bu katılımcılar, 60 günlük bir klinik deneme için rastgele dört gruba ayrılmış ve günlük olarak plasebo, 300 mg, 600 mg veya 900 mg NMN oral olarak verilmiştir. Araştırmanın birincil amacı, doza bağlı rejimlerle kan NAD konsantrasyonunu değerlendirmekti. İkincil hedefler, NMN takviyesinin güvenliğini ve tolere edilebilirliğini değerlendirmek ve fiziksel performans (altı dakikalık yürüme testi), kanın biyolojik yaşı (Aging.Ai 3.0 hesaplayıcısı), İnsülin Direnci için Homeostatik Model Değerlendirmesi (HOMA-IR) ve öznel genel sağlık değerlendirmesi [36 Maddelik Kısa Form Anket Aracı (SF-36)] ölçümleriyle klinik etkinliği değerlendirmekti. İstatistiksel analiz, p = 0,05 anlamlılık düzeyi kullanılarak Protokol Analizi ile gerçekleştirildi. Tüm 80 katılımcı, çalışma protokolüne herhangi bir ihlal olmadan denemeyi tamamladı. Tüm NMN ile tedavi edilen gruplarda, hem plasebo grubuna hem de başlangıç değerlerine kıyasla, 30. ve 60. günlerde kan NAD konsantrasyonlarında istatistiksel olarak anlamlı artışlar gözlendi (tüm p ≤ 0,001). En yüksek kan NAD konsantrasyonları, 600 mg ve 900 mg NMN alan gruplarda ölçüldü. Yan etkilerin (AE'ler) izlenmesi, laboratuvar ve klinik ölçümler temelinde herhangi bir güvenlik sorunu bulunmadı ve NMN takviyesi iyi tolere edildi. Altı dakikalık yürüme testi sırasında mesafedeki artış, 30. ve 60. günlerde plasebo grubuna kıyasla 300 mg, 600 mg ve 900 mg NMN alan gruplarda istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksekti (tüm p < 0,01) ve en uzun yürüme mesafeleri 600 mg ve 900 mg NMN alan gruplarda ölçüldü. Kanın biyolojik yaşı, plasebo grubunda anlamlı derecede artarken, 60. günde tüm NMN ile tedavi edilen gruplarda değişmeden kaldı ve bu da tedavi edilen gruplar ile plasebo arasında anlamlı bir farkla sonuçlandı (tüm p < 0,05). HOMA-IR, 60. günde plaseboya kıyasla tüm NMN ile tedavi edilen gruplar için istatistiksel olarak anlamlı bir fark göstermedi. 30. ve 60. günlerdeki SF-36 skorlarındaki değişiklik, plasebo grubuna kıyasla üç tedavi grubunun tümünde istatistiksel olarak anlamlı derecede daha iyi sağlık gösterdi (p < 0,05), ancak 30. günde 300 mg grubundaki SF-36 skor değişikliği hariç. NMN takviyesi, kan NAD konsantrasyonlarını artırır ve günlük 900 mg'a kadar oral alımda güvenli ve iyi tolere edilir. Kan NAD konsantrasyonu ve fiziksel performansla ifade edilen klinik etkinlik, günlük 600 mg oral alımda en yüksek seviyeye ulaşır. Bu araştırma, ClinicalTrials.gov, NCT04823260 ve Clinical Trial Registry - India, CTRI/2021/03/032421'de kaydedilmiştir.
Kaynak: https://link.springer.com/article/10.1007/s11357-022-00705-1
